Nieuwe liefde - op het randje

Het lijkt wel alsof ik een nieuwe liefde heb. Niet per se op het eerste gezicht, wel op het eerste gevoel. En against all odds, want het huis waar alle puzzelstukjes op hun plek lijken te vallen staat in Noord, ooit het stadsdeel waar ik niet dood gevonden wilde worden.

Ogen dicht dus bij de eerste zoen. Ogen open doen en zien dat het hier eigenlijk prachtig is.

De relatie begon stormachtig en bijna verstikkend. Dozen die in alle haast gepakt moesten worden, want na de eerste zoen, volgde binnen 24 uur het ja-woord van beide zijden en dus moest de verhuizing snel gepland.

Verhuizen tijdens de tropenjaren van een jong gezin met drie kleine kinderen is niet gemakkelijk. Verhuizen in de tropenjaren van een jong gezin met drie kleine kinderen in tijden van corona is bijna ondoenlijk. Kasten lieten op zich wachten en dozen raakten maar niet uitgepakt. Of was ik het zelf drie drukker was met het denken over hoe moeilijk het allemaal wel niet was, dan met gewoon de boel aan te pakken en wat orde op zaken te stellen?

Hoe dan ook... Vrijdag was een prachtige dag. Een dag waarop ik zorgeloos de buurt verkende, de markt twee straten verderop leerde kennen. Voor 6 euro 20 een tas vol groenten en fruit kocht. Een enorme Marokkaanse supermarkt binnenliep met alle mogelijke soorten bulgur, gedroogde peulvruchten, couscous, broden... Kaas kocht, waarom niet twee soorten? Nootjes, vis...

Er is een prachtige slagerij vlakbij met kleine tegeltjes op de muren. De naam is Oosters, de inrichting nostalgisch en modern tegelijkertijd. Het vlees is halal, ongetwijfeld, en er zijn goede merguez, maar er liggen ook entrecotes in de vitrine en ze bereiden er sjieke broodjes.

Er is een heerlijke bakker aan de andere kant van de winkelstraat, met de beste tompouces die ik sinds jaren heb geproefd. Banketbakkersroom waarin je de zwarte puntjes van de verse vanille kunt onderscheiden. "Gewoon" zacht brood voor de kinderen en extra stevige volkoren voor mij. Weekendpakketten met bolletjes, kaneelmonsters, kaascroissants, de vierde altijd gratis.

We hebben geen tuin, maar wel een terras. Geen grote speeltuin met grasveld zoals bij het oude huis, maar wel een klein hofjesachtig driehoekje voor de deur, omzoomd door huizen waar lieve mensen wonen en kinderen die kaaskoekjes komen delen en hutten bouwen van slaapzakken en elastiek.

Binnen voelt het kasteelachtig en van de week besefte ik dat dat komt omdat de muren dik zijn, de vensterbanken diep. Het huis heeft een ziel, want het is al meer dan honderd jaar oud, maar het is een paar jaar geleden gerenoveerd; de ramen hebben dubbel glas gekregen en de indeling past bij de moderne tijd. De keuken is het hart.
De slaapkamers zijn ruim (nou ja, dat vind ik), maar knus, met de lage plafonds, het schuine dak en de oude bruine steunbalk. Er is een hele kleine vliering die in de toekomst misschien wel om te bouwen is tot meisjespuberkamer...
De badkamer heeft een raam en is groot genoeg voor een ouderwets ruim bad op pootjes. Wat er inmiddels ook staat!

Er zijn rafelrandjes. Om bij de winkelstraat te komen moet je door onder een viaduct door waar stonede hanggroepjongeren loiteren. Soms met een scootmobiel, soms gewoon op een bankje. In de lucht een mengeling van wietrook en testosteron.

Die donkere kant, die donkere rand, dat is misschien wel het grootste verschil met ons oude buurtje: dat gegentrificeerd en übergepolijst was geraakt. Langzaam maar zeker veryupte.

En eigenlijk ben ik blij met dat verschil. Want het voelt wel een beetje spannend, maar het is ook op het randje dat de beste grapjes worden gemaakt. En het is goed om te ervaren en te zien dat er een duistere kant is. Waarbij de malandro's in kwestie trouwens ook gewoon lekker van de zon genieten. Ook wat donker lijkt, heeft in de kern zijn onschuld.